حاج ملاهادی سبزواری – غزل شماره 20
الهی بر دلم ابواب تسلیم و رضا بگشا
به روی ما، دری از رحمت بی منتها بگشا
رهی ما را به سوی کعبه ی صدق و صفا بنما
دری ما را به صوب گلشن فقر و فنا بگشا
به بسط وجه و اطلاق جبین اهل تسلیمت
گره واکن ز ابرو عقدههای کار ما بگشا
به عقد گیسوان پرده ی عصمت نشینانت
ز لطفت برقع از روی عروس مدعا بگشا
درون تیره ای دارم ز خاطرهای نفسانی
به سینه مطلعی از روزن نور و ضیا بگشا
بود دل چند رنجور از خمار و بسته میخانه
بر این دردی کش دردت در دارالشفا بگشا
درون درد پردردی بده کآید عذابش عذب
ببند این دیده ی بدبین ما چشم صفا بگشا
از این ناصاف آب در گذر افزود سوز جان
به سوی جویبار دل ره از عین بقا بگشا
پر افشان در هوایت طایران و مرغ دل در بند
پر و بال دلم در آن فضای جانفزا بگشا
ز پیچ و تاب راه عشق اندر وادی حیرت
مرا افتاده مشکلها تو ای مشگل گشا بگشا
در گنجینه ی حق الیقین را نام تو مفتاح
به پیر مسلک آموز و جوان پارسا بگشا
ز غم لبریز و خون دل چون صراحی تا به کی اسرار
گشاده رو چو جامم ساز و نطق با نوا بگشا