حاج ملاهادی سبزواری – غزل شماره 116
هزاران آفرین بر جان حافظ
همه غرقیم در احسان حافظ
ز هفتم آسمان غیب آمد
لسان الغیب اندر شان حافظ
پیمبر نیست لیکن نسخ کرده
اساطیر همه دیوان حافظ
چه دیوان کز سپهرش رجم دیوان
نموده کوکب رخشان حافظ
هر آن دعوی کند سحر حلال است
دلیل ساطع البرهان حافظ
ایا غواص دریای حقیقت
چه گوهرهاست در عمّان حافظ
نه تنها آن و حسنش در نظر هست
طریقت با حقیقت آن حافظ
بیا اسرار تا ما برفشانیم
دل و جان در ره دربان حافظ
ببند اسرار لب را چون ندارد
سخن پایانی اندر شان حافظ