حاج ملاهادی سبزواری – غزل شماره 100
پرورده ی میناکشی چشم سیه مستش نگر
واندر فن عاشق کشی حسن زبردستش نگر
از بهر قتل عاشقان مژگان او ناوک زنان
از قامتش تیر و کمان ز ابروی پیوستش نگر
شد خونخوری آیین او کس جان نبرد از کین او
تا ساعد سیمین او رنگین به خون دستش نگر
چون ماهی در خون تپان هر دم هزاران دل و جان
زین بحر عشق بیکران افتاده در شستش نگر
در پیش آن بالا بلند سرو چمن بر خود بخند
ای باغبان اغماض چند سرو و قد پستش نگر
تنها نه از من برده دل آن رشک خوبان چگل
هر مرغ دل زان نغز گل لغزیده پابستش نگر
جلد است و چابک در جفا بس سرگران اندر وفا
در قتل ارباب صفا چالاک و تردستش نگر
ابرو و زلف مه جبین محراب و زناری قرین
تقریب کفر از دین ببین توحید و سربستش نگر
ای خیر مطلق ذات تو نفی از تو هم اثبات تو
با آنکه صد ره مات تو اسرار شد هستش نگر