صائب تبریزی- غزل شماره 1969
تا چشم من به گوشۀ عزلت فتاده است
از دیده ام سراسر جنّت فتاده است
داند که روح در تن خاکی چه می کشد
هر نازپروری که به غربت فتاده است
چون شمع آه می کشم از بهر خامشی
تا کار من به دست حمایت فتاده است
دیوار اگر فتد به سرش چتر دولت است
بر فرق هر که سایۀ منّت فتاده است
داند که خار و خس چه ز گرداب می کشد
آن را که ره به حلقۀ صحبت فتاده است
از آسیای چرخ نشد نرم دانه ای
دنبال من چه سنگ ملامت فتاده است؟
اکنون که رعشه از کف من برده اختیار
دستم به فکر دامن فرصت فتاده است
دل را ز درد و داغ محبّت شکیب نیست
این قحط دیده بین چه به نعمت فتاده است
از خود چو موج هر که کناری گرفته است
در بحر بیکنارِ حقیقت فتاده است
با دیده ای که می شود از نور ذرّه آب
کارم به آفتاب قیامت فتاده است
چون از کنار دست نشویم که کشتیم
صائب به چارموجۀ کثرت فتاده است